تبلیغات
اجتماعی، علمی، روانشناسی - تونل زمان
.  با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطلب بدهید
پنجشنبه 15 اسفند 1392  09:27 ب.ظ
نوع مطلب: (علمی ،اطلاعات عمومی ،فیزیک ،نجوم ،) توسط: soheil_n




آیا تاکنون به سفر در طول زمان فکر کرده اید. مسافرت در زمان موضوع بسیاری از فیلم های علمی تخیلی  زمان ما است. آیا می توانیم زمان را متوقف کرده و یا آنرا به عقب برگردانیم. یک راه بسیار ساده برای سفر در زمان رفتن به فضا است. در فضا زمان کندتر می گذرد.

هرچقدر انسان سریعتر حرکت کند زمان کندتر می گذرد.اگر سرعت انسان به سرعت نور برسد

(300000 کیلومتر بر ثانیه) زمان متوقف می شود و اگر با سرعتی بیشتر از سرعت نور حرکت کند زمان به عقب برخواهد گشت.

متاسفانه در سرعتهای بالا براساس قانون نسبیت وزن بشدت افزایش پیدا می کند بخاطر همین برای رسیدن به سرعت های خیلی بالا نیاز به انرژی بسیار زیادی خواهیم داشت.

سوالی که در اینجا مطرح می شود آن است که آیا راهی جایگزین این روش وجود دارد؟
بنا بر نظریه نسبیت انیشتین تنها مانع برای رسیدن به سرعت نور صرف مقدار نامحدود انرژی برای رسیدن به آن سرعت است. اگر با استفاده از تونل کوانتومی بتوانیم سرعت نور را دستکاری کنیم می توان امیدوار بود که بشود در زمان سفر کرد.

اگر از یک بعد دیگر به قضیه نگاه کنیم همه ما مسافر زمان هستیم. همین الان که شما این مطلب را میخوانید، زمان در حول و حوش و به پیش میرود و آینده به حال و حال به گذشته تبدیل میشود. نشانه اش هم رشد موجودات است. ما بزرگ میشویم و میمیریم. پس زمان در جریان است. آلبرت اینشتین با ارائه نظریه نسبیت خاص نشان داد که این کار از نظر تئوری شدنی است. بر طبق این نظریه اگر شیئی به سرعت نور نزدیک شود گذشت زمان برایش آهسته تر صورت میگیرد. بنابراین اگر بشود با سرعت بیش از سرعت نور حرکت کرد، زمان به عقب برگردد. مانع اصلی این است که اگر جسمی به سرعت نور نزدیک بشود جرم نسبی آن به بینهایت میل میکند لذا نمیشود شتابی بیش از سرعت نور پیدا کرد. اما شاید یک روز این مشکل هم حل شود. بر خلاف نویسنده ها و خیالپردازها که فکر میکنند سفر در زمان باید با یک ماشین انجام شود، دانشمندان بر این عقیده هستند که اینکار به کمک یک پدیده طبیعی صورت می گیرد.

سیاهچاله ها: اگر یک ستاره چند برابر خورشید باشد و همه ی سوختش را بسوزاند، از آنجا که یک نیروی جاذبه قوی دارد لذا جرم خودش در خودش فشرده میشود و یک حفره سیاه رنگ مثل یه قیف درست میکند که نیروی جاذبه فوق العاده زیادی دارد طوری که حتی نور هم نمیتواند از آن فرار کند



اما این حفره ها بر دو نوع هستند. یک نوعشان نمی چرخند لذا انتهای قیف یک نقطه است. در آنجا هر جسمی که به حفره مکش شده باشه نابود میشود. اما یک نوع دیگر سیاهچاله نوعی است که در حال دوران است و برای همین ته قیف یه قاعده داره که به شکل حلقه اس. مثل یک قیف واقعی است که انتهای آن باز است. همین نوع سیاهچاله است که میتواند سکوی پرتاب به آینده یا گذشته باشد. انتهای قیف به یک قیف دیگر به اسم سفیدچاله میرسد که درست عکس آن عمل میکند. یعنی هر جسمی را به شدت به بیرون پرتاب میکند. از همین جاست که میتوانیم پا به زمانها و جهان های دیگر بگذاریم.



کرم چاله: یک سکوی دیگر گذر از زمان است که میتواند در عرض چند ساعت ما را چندین سال نوری جابجا کند. فرض کنید دو نفر دو طرف یک ملافه رو گرفته اند و میکشند. اگر یک توپ تنیس بر روی ملافه قرار دهیم یک انحنا در سطح ملافه به سمت توپ ایجاد میشود. اگر یک تیله به روی این ملافه قرار دهیم به سمت چاله ای که آن توپ ایجاد کرده است میرود. این نظر اینشتین است که کرات آسمانی در فضا و زمان انحنا ایجاد میکنند؛ درست مثل همان توپ روی ملافه. حالا اگر فرض کنیم فضا به صورت یک لایه دوبعدی روی یه محور تا شده باشد و بین نیمه بالا و پایین آن خالی باشد و دو جرم هم اندازه در قسمت بالا و پایین مقابل هم قرار گیرد، آن وقت حفره ای که هر دو ایجاد میکنند میتواند به همدیگر رسیده و ایجاد یک تونل کند. مثل این که یک میانبر در زمان و مکان ایجاد شده باشد. به این تونل میگویند کرم چاله.

     این امید است یک کهکشانی که ظاهرا میلیونها سال نوری دور از ماست، از طریق چنین تونلی بیش از چند هزار کیلومتر دور از ما نباشد. در اصل میشود گفت کرم چاله تونل ارتباطی بین یک سیاهچاله و یه سفیدچاله است و میتواند بین جهانهای موازی ارتباط برقرار کند و در نتیجه به همان ترتیب میتواند ما را در زمان جابجا کند. آخرین راه سفر در زمان ریسمانهای کیهانی است. طبق این نظریه یک سری رشته هایی به ضخامت یه اتم در فضا وجود دارند که کل جهان را پوشش میدهند و تحت فشار خیلی زیادی هستند. اینها هم یک نیروی جاذبه خیلی قوی دارند که هر جسمی را سرعت میدهند و چون مرزهای فضا زمان را مغشوش میکند لذا میشود از آنها برای گذر از زمان استفاده کرد.


تونل زمان: واقعیت یا خیال؟ این موضوع بیان شد اما چند اشکال در این کار است. اول اینکه اصلا  تئوری سفر در زمان یک پارادوکس است. پارادوکس یا محال نما یعنی چیزی که نقض کننده(نقیض) خودش در درونش است. یک مثال: اگر من در زمان به عقب برگردم , به تاریخی که هنوز بدنیا نیامده بودم پس چطور میتوانم آنجا باشم. یا بر فرض مثال اگر برگردم و پدربزرگ خودم را بکشم پس من چطور بوجود آمده ام؟ یک راه حلی که برای این مشکل پیدا شده است، نظریه جهانهای موازی است. طبق این نظریه امکان دارد چندین جهان وجود داشته باشد که مشابه جهان ماست اما ترتیب وقایع در آنها فرق میکند. پس وقتی به عقب برمیگردیم در یک جهان دیگر وجود داریم نه در جهانی که در آن هستیم. طبق این نظریه بینهایت جهان موازی وجود دارد و ما هر دستکاری که در گذشته انجام بدهیم یک جهان جدید پدید می آید.


  • آخرین ویرایش:پنجشنبه 15 اسفند 1392
آخرین پست ها
دریافت کد ابزار آنلاین